سدها از جمله سازههای زیربنائی تأمین آب به‌ویژه در دوره های خشکسالی هستند. چنانچه بهره برداری از مخازن بهینه باشد، اهداف سد به نحو مطلوبی تأمین میشود. ولی از آنجاکه بهره برداری بهینه از سیستم های بزرگ منابع آبی، وقت گیر، پیچیده و بعضاً دست نیافتنی است، استفاده از روشهای جایگزین مدلهای بهینه سازی که با دقت قابل قبول، امکان رسیدن به جواب مناسب نزدیک به بهینه را داشته باشند، راه حل مناسبی به‌نظر میرسد. در این تحقیق عملکرد دو مدل شبیهسازی WEAP و MODSIM، با مدل بهینه سازی غیرخطی Lingo، برای یک سیستم تکمخزنه و سپس یک سیستم چندمخزنه در یک دوره خشک مورد بررسی قرار گرفته است. برای بررسی نحوه عملکرد مدلها، از مقایسه چند معیار توسعه یافته جهت بیان کارآیی سیستم مخازن استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که در بهره برداری تک مخزن چنانچه هدف رسیدن به اعتمادپذیری حجمی مطلوب باشد، میتوان از مدلهای شبیه سازی به‌جای مدلهای بهینه سازی استفاده کرد. استفاده از مدلهای شبیه سازی منجربه افزایش 38 درصدی معیار کمبود نسبی میشود، حال آنکه مقدار معیارهای اعتمادپذیری زمانی، برگشت پذیری و آسیب پذیری یک سیستم در مدلهای شبیه سازی اختلاف زیادی (حدود 2 برابر) با مدل بهینه سازی دارند. در بهره برداری چند مخزنه نیز، اختلاف اعتمادپذیری حجمی و برگشت پذیری مدلهای شبیه سازی و بهینه سازی به‌ترتیب 25% و40% است. در مورد سایر معیارها، اختلاف دو مدل از 300 درصد نیز تجاوز می‌کند