نقش سوپر جاذب Superab A200  در کاهش تنش‌های خشکی و اثر آن بر پویایی نیتروژن و فعالیت آنزیمی خاک‌های شنی و رسی است. این آزمایش به صورت فاکتوریل شامل سه فاکتور: 1) بافت خاک (رسی و شنی)، 2) سوپرجاذب در 4 سطح (0، 0.1، 0.3 و 0.5 درصد وزنی) و  3) رطوبت خاک (30% و 70% ظرفیت مزرعه) در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار تحت شرایط انکوباسیون اجرا شد. مصرف سوپرجاذب بر تمام شاخص‌های بیولوژیک اندازه‌گیری شده اثر مثبت و معنی‌دار داشت، ولی شدت تأثیر به مقدار مصرف آن، نوع بافت و میزان رطوبت خاک بستگی دارد. معدنی شدن نیتروژن، آمونیفیکاسیون،  نیتریفیکاسیون، نیتروژن بیوماس میکروبی و فعالیت آنزیم‌ها در خاک رسی با رطوبت 70% ظرفیت مزرعه بیشترین مقدار را نشان دادند. فعالیت‌های بیولوژیکی در خاک رسی (احتمالاً به‌دلیل دارا بودن کربن آلی بیشتر) و در رطوبت بهینه حداکثر  بود. اثر رطوبت و بافت خاک بر تمامی فعالیت‌های بیولوژیکی اندازه‌گیری شده معنی‌دار شد. نتایج نشان داد که مقدار آمونیفیکاسیون و نیتریفیکاسیون تجمعی با افزایش سطوح سوپرجاذب افزایش یافت و کاربرد آن در سطوح پایین اثر بیشتری داشت. تولید نیترات و آمونیوم با افزودن 0.1 درصد سوپرجاذب با سرعت بیشتری نسبت به سطوح دیگر افزایش یافته است.