به منظور اصلاح خاکهای تحت تأثیر نمک علاوه بر کاربرد اصلاحکنندههای شیمیایی میتوان از روش گیاهپالایی نیز استفاده نمود. این پژوهش در ستونهایی پر شده از یک خاک شور – سدیمی جهت ارزیابی اثر گیاهپالایی گیاه روناس در بهبود خصوصیات خاک انجام شد. 7 تیمار آزمایشی با سه تکرار شامل سه تیمار گیاهی (سسبانیا، روناس و مَرغ)، سه تیمار شیمیایی (گچ در دو سطح و اسید سولفوریک) و یک شاهد در این ستونها اعمال شدند. 5.5 ماه پس از کشت گیاهان در ستونهای خاک و یک ماه پس از اعمال تیمارهای شیمیایی، تمامی ستونها با 41 لیتر آب آبشویی شدند. سپس برخی خصوصیات خاک شامل ضریب هدایت هیدرولیکی اشباع (Ks)، میانگین وزنی قطر خاکدانه (MWD)، هدایت الکتریکی عصاره اشباع (ECe)، نسبت جذب سدیم (SAR) و مقدار سدیم محلول در زهآب اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد روناس بیشترین اثر را در بهبود خصوصیات فیزیکی خاک داشته است، بهطوریکه بیشترین Ks ( 20.5×10-5 cm s-1) و MWD (0.92) مربوط به آن و کمترینِ آنها ( 2.4×10-5 cm s-1) و 0.2 مربوط به شاهد است. بیشترین خروج سدیم از خاک با مقدار 55.3 گرم در تیمار روناس اتفاق افتاد که سه برابر شاهد بود. همه تیمارها سبب کاهش معنیدار SAR نسبت به شاهد شدند. با توجه به کارایی گیاه روناس در بهبود خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک، کشت این گیاه را میتوان به عنوان روشی مفید و کمهزینه برای اصلاح خاکهای شور– سدیمی معرفی کرد
مظلوم,نجمه , خراسانی,رضا , فتوت,امیر و هاشمی نژاد,یوسف . (1392). کشت گیاه روناس به عنوان روشی موثر و کارا در اصلاح یک خاک شور - سدیمی. پژوهش آب ایران, 7(1), 159-167.
MLA
مظلوم,نجمه , , خراسانی,رضا , , فتوت,امیر , و هاشمی نژاد,یوسف . "کشت گیاه روناس به عنوان روشی موثر و کارا در اصلاح یک خاک شور - سدیمی", پژوهش آب ایران, 7, 1, 1392, 159-167.
HARVARD
مظلوم نجمه, خراسانی رضا, فتوت امیر, هاشمی نژاد یوسف. (1392). 'کشت گیاه روناس به عنوان روشی موثر و کارا در اصلاح یک خاک شور - سدیمی', پژوهش آب ایران, 7(1), pp. 159-167.
CHICAGO
نجمه مظلوم, رضا خراسانی, امیر فتوت و یوسف هاشمی نژاد, "کشت گیاه روناس به عنوان روشی موثر و کارا در اصلاح یک خاک شور - سدیمی," پژوهش آب ایران, 7 1 (1392): 159-167,
VANCOUVER
مظلوم نجمه, خراسانی رضا, فتوت امیر, هاشمی نژاد یوسف. کشت گیاه روناس به عنوان روشی موثر و کارا در اصلاح یک خاک شور - سدیمی. پژوهش آب ایران, 1392; 7(1): 159-167.