تجزیه و تحلیل تغییرات مکانی پارامتر های خاک و تهیه نقشه های پراکنش آن ها، راهکاری اثربخش در راستای مدیریت راهبردی منابع آب و خاک است. در این پژوهش به بررسی ساختار مکانی پارامترهای سرعت نفوذ آب به خاک، هدایت هیدرولیکی اشباع، هدایت الکتریکی، نسبت جذب سدیم و یون سدیم با استفاده از روش های زمین آمار در زمین های کشاورزی حاشیه رودخانه قزل اوزن در شهرستان ماهنشان پرداخته شد. نتایج حاکی از پیوستگی مکانی متوسط و بالای همه ی پارامترهای هیدرولیکی و شیمیایی خاک های منطقه مورد مطالعه بود. همچنین پارامتر نسبت جذب سدیم و هدایت الکتریکی نسبت به سایر پارامترها از ساختار مکانی قوی تری برخوردار بودند. نتایج حاصل از ارزیابی روش های کریجینگ، کوکریجینگ و فاصله وزنی معکوس با آماره های خطاسنجی مجذور میانگین مربعات خطا (RMSE) و میانگین مطلق خطا (MAE)، بیانگر برتری روش کریجینگ در برآورد پارامتر های هیدرولیکی خاک و روش کوکریجینگ در برآورد پارامتر های شیمیایی خاک بود. پارامترهای هیدرولیکی به دلیل بالا بودن ضریب تغییرات و وابستگی شدید به سایر ویژگی های خاک از ساختار مکانی و دامنه تاثیر پایین تری نسبت به پارامتر های شیمیایی برخوردار بودند.
واحدی، سمیرا، زارع ابیانه، حمید، طاهری، مهدی و بهمنی، امید. (1392). بررسی تغییرات مکانی برخی ویژگی های شیمیایی و هیدرولیکی اراضی حاشیه رودخانه قزل اوزن با روش های زمین آمار. پژوهش آب ایران، 7(1)، 141–150.
MLA
واحدی، سمیرا، زارع ابیانه، حمید، طاهری، مهدی، و بهمنی، امید. "بررسی تغییرات مکانی برخی ویژگی های شیمیایی و هیدرولیکی اراضی حاشیه رودخانه قزل اوزن با روش های زمین آمار"، پژوهش آب ایران، 7، 1، 1392، 141–150.
HARVARD
واحدی، سمیرا، زارع ابیانه، حمید، طاهری، مهدی، و بهمنی، امید. (1392). 'بررسی تغییرات مکانی برخی ویژگی های شیمیایی و هیدرولیکی اراضی حاشیه رودخانه قزل اوزن با روش های زمین آمار'، پژوهش آب ایران، 7(1), pp. 141–150.
CHICAGO
واحدی، سمیرا، زارع ابیانه، حمید، طاهری، مهدی و بهمنی، امید، "بررسی تغییرات مکانی برخی ویژگی های شیمیایی و هیدرولیکی اراضی حاشیه رودخانه قزل اوزن با روش های زمین آمار." پژوهش آب ایران، 7 1 (1392): 141–150,
VANCOUVER
واحدی سمیرا، زارع ابیانه حمید، طاهری مهدی، بهمنی امید. بررسی تغییرات مکانی برخی ویژگی های شیمیایی و هیدرولیکی اراضی حاشیه رودخانه قزل اوزن با روش های زمین آمار. پژوهش آب ایران. 1392;7(1):141–150.
