برای مقابله با پدیده تهاجم آب شور دریا به آبخوان‌های ساحلی و مدیریت آنها،‏ بهینه‌سازی عملیات پمپاژ به عنوان یک راهکار در این تحقیق بکار گرفته شده است. منظور از بهینه‌سازی پمپاژ،‏ برنامه‌ریزی عملیات پمپاژ به‌گونه‌ای است که حداکثر دبی آب شیرین از چاه‌های برداشت حاصل گردد بدون آنکه شوری آب از غلظت مجاز فراتر رود یا افت سطح آب درون چاه بیش از حد افزایش یابد. به‌این منظور مدل شبیه‌سازی جریان آب و انتقال شوری به همراه الگوریتم ژنتیک برای ایجاد مدل بهینه‌سازی مورد استفاده قرار گرفتند. مدل شبیه‌سازی مورد استفاده که در این تحقیق استفاده شده است،‏ براساس حل معادلات دیفرانسیل حاکم بر جریان وابسته به چگالی و انتقال نمک به روش اجزاء محدود بنا نهاده شده است. مدل بهینه‌ساز بر روی یک آبخوان ساحلی شامل چهار چاه پمپاژ مورد آزمایش قرار گرفت و براساس نتایج بهینه‌سازی میزان پمپاژ از هر چاه با ترکیب‌های مختلفی از قیود شوری و بارهیدرولیکی مشخص گردید. نتایج حاصل حاکی از سختگیرانه‌تر بودن قید بار هیدرولیکی به نسبت قیدشوری در میزان پمپاژ است و نشان می‌دهد که امکان استفاده از این مدل برای سناریوهای مدیریتی متفاوت از آنچه که در این تحقیق ارائه گردید،‏ برای مدیریت بهینه و بهره وری حداکثر از آب‌های زیرزمینی وجود دارد.