تنش‌های شوری و خشکی از مهمترین مسائل در مناطق خشک و نیمه خشک می‌باشد. به منظور بررسی اثرحفظ رطوبت خاک و نیز کنترل سطح ایستابی شور بر بیلان آب و نمک ناحیه ریشه،‏ گیرایی و رشد نهال‌ خرما،‏ آزمایش لایسیمتری در قالب طرح کرت‌های دو بار خرد شده با سه سطح شوری آب زیرزمینی (S1≤4 ،‏ S2=8 و S3=12 دسی‌زیمنس‌برمتر)،‏ دو عمق سطح ایستابی (D1=60 و D2=90 سانتی‌متر) و دو سطح کاربرد مالچ (M1 =بدون مالچ و M2=برگ خرد شده خرما حدود 5.5 کیلوگرم در متر مربع) در سه تکرار انجام پذیرفت. میزان آب آبیاری بر اساس روش تشت تبخیر تخمین زده شد. نتایج نشان داد که عمق کمتر آب زیرزمینی،‏ میزان تجمعی ETc را 4.43 تا 9.23 درصد و 9.28 تا 12.3 درصد به ترتیب در تیمارهای بدون مالچ و با مالچ افزایش داد. مالچ دهی به آبشویی نمک‌ها کمک کرد،‏ به‌طوری‌که شوری خاک لایسیمترهای دارای پوشش کاهش یافت. درصد گیرایی نهال‌های خرما 100 درصد بود. کاربرد مالچ باعث بهبود رشد نهال‌ها شد. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که مالچ‌دهی در سطح یک درصد بر میزان تبخیر و تعرق تجمعی،‏ تغییرات شوری ناحیه ریشه،‏ محیط تنه،‏ تعداد برگ و برگچه و طول برگ نهال‌های جوان خرما مؤثر است. شوری و عمق آب زیرزمینی تأثیر معنی‌داری بر هیچ کدام از شاخص‌ها نداشت. بنابراین،‏ رشد مناسب نهال‌های خرما در شرایط منطقه با مدیریت مناسب امکان‌پذیر است