با افزایش جمعیت و کاهش مقدار آبهای شیرین اهمیت مدیریت منابع آب افزایش مییابد. فعالیتهای کشاورزی، صنعتی و شهری نیز تهدید کنندههای اصلی کیفیت آبهای زیرزمینی هستند. آب زیرزمینی تأمینکننده آب آشامیدنی و کشاورزی دشت شهرکرد است. بنابراین حفظ کیفیت این منبع بسیار مهم است. هدف از این مطالعه، ارزیابی آسیبپذیری دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC میباشد. این مدل از هفت پارامتر مؤثر بر انتقال آلایندهها شامل عمق آب زیرزمینی، تغذیه خالص، محیط آبخوان، محیط خاک، توپوگرافی، تأثیر محیط غیراشباع و هدایت هیدرولیکی آبخوان تشکیل شده است. نقشههای موضوعی پارامترهای مورد نیاز پس از تشکیل بانک اطلاعات به کمک دادههای مکانی، کمی و کیفی مربوط در محیط سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) تهیه و تلفیق شدند. غلظت نیترات آب96 حلقه چاه در دشت، به روش اسپکتروفتومتری تعیین و با میانیابی غلظتها، پهنهبندی غلظت نیترات آب زیرزمینی تعیین شد. نتایج نشان میدهند که 11.5 درصد، 79.6 درصد و 8.9 درصد از منطقه مورد مطالعه به ترتیب در وضعیتهای آسیبپذیری خیلی کم، کم و متوسط قرار دارند. نواحی شمال، جنوب شرقی و غرب دشت شهرکرد از پتانسیل آلودگی بالاتری نسبت به قسمتهای میانی دشت برخوردارند. مقایسه بین نقشه آسیبپذیری و نقشه غلظت نیترات آب زیرزمینی نشان میدهد که ضریب همبستگی مدل DRASTIC با غلظت نیترات آب زیرزمینی 0.43 است.
میرزایی,سمیه , نادری خوراسگانی,مهدی , بیگی,حبیب الله و محمدی,جهانگرد . (1391). ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC. پژوهش آب ایران, 6(2), 143-151.
MLA
میرزایی,سمیه , , نادری خوراسگانی,مهدی , , بیگی,حبیب الله , و محمدی,جهانگرد . "ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC", پژوهش آب ایران, 6, 2, 1391, 143-151.
HARVARD
میرزایی سمیه, نادری خوراسگانی مهدی, بیگی حبیب الله, محمدی جهانگرد. (1391). 'ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC', پژوهش آب ایران, 6(2), pp. 143-151.
CHICAGO
سمیه میرزایی, مهدی نادری خوراسگانی, حبیب الله بیگی و جهانگرد محمدی, "ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC," پژوهش آب ایران, 6 2 (1391): 143-151,
VANCOUVER
میرزایی سمیه, نادری خوراسگانی مهدی, بیگی حبیب الله, محمدی جهانگرد. ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شهرکرد با استفاده از مدل DRASTIC. پژوهش آب ایران, 1391; 6(2): 143-151.