تنش خشکی،‏ یکی از مهم‌ترین تنش‌های محیطی غیر زنده،‏ نقش مؤثری در کاهش تولید محصولات زراعی در جهان دارد. هیدروژل‌های سوپر جاذب،‏ به‌ عنوان پلیمرهای به‌ شدت آب‌دوست برای کاهش اثرات مضر تنش خشکی شناخته شده‌اند. بنابراین به‌ منظور بررسی تأثیر کاربرد هیدروژل‌های سوپر جاذب در کاهش اثرات سوء ناشی از تنش خشکی بر روی عملکرد و اجزای عملکرد ذرت دانه‌ای آزمایشی به‌ صورت طرح بلوک‌های خرد شده در قالب بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار در اراضی مجتمع آموزش عالی کشاورزی و منابع طبیعی جیرفت اجرا شد. تنش خشکی به‌ عنوان فاکتور اصلی در سه سطح %100 نیاز آبی (بدون تنش)،‏ %75 نیاز آبی (تنش خشکی ملایم) و %50 نیاز آبی (تنش خشکی شدید) در کرت‌های اصلی و هیدروژل‌های سوپر جاذب به‌ عنوان فاکتور فرعی در سه سطح صفر ،‏ 200 و 300 کیلوگرم در هکتار در کرت‌های فرعی قرار گرفتند. تنش خشکی عملکرد دانه،‏ اجزای عملکرد و عملکرد بیولوژیکی را کاهش داد و این کاهش در خشکی 50 درصد نیاز آبی شدیدتر بود. در مقابل،‏ هیدروژل‌های سوپر جاذب خصوصاً در سطح 300 کیلوگرم در هکتار این پارامترها را بهبود بخشیدند. هیدروژل‌های سوپر جاذب باعث بهبود تعداد ردیف در بلال فقط تحت شرایط تنش خشکی شد. در حالی که عملکرد دانه،‏ عملکرد بیولوژیکی،‏ وزن هزار دانه و تعداد دانه در ردیف را تحت هر دو شرایط تنش و غیر تنش بهبود بخشید. بنابراین،‏ می‌توان احتمال داد که کاربرد هیدروژل‌های سوپر جاذب،‏ عملکرد و اجزای عملکرد ذرت دانه‌ای را تحت شرایط تنش از طریق افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک،‏ کاهش شستشوی مواد غذایی،‏ رشد سریع و مطلوب ریشه و هوادهی بهتر در خاک بهبود می‌بخشد.