استفاده از روش انعکاس‌سنجی حوزه زمانی TDR اخیراً به‌ عنوان روشی غیرمخرب و سریع در تعیین رطوبت حجمی خاک شناخته شده است. کاربرد TDR نیاز به کالیبراسیون بر اساس ثابت دی‌الکتریک و رطوبت حجمی ارائه شده به دستگاه دارد. در این میان روابط تجربی متعددی بین ثابت دی‌الکتریک دستگاه و رطوبت حجمی منتشر شده که این معادلات بدون در نظر گرفتن تمامی خصوصیات خاک هستند. هدف از این تحقیق بررسی دقت مدل‌های ارائه شده برای خاک‌های حاوی ماده آلی است. این تحقیق در شرایط آزمایشگاهی در سه نوع خاک با بافت سبک،‏ متوسط و سنگین و پنج سطح ماده آلی (0.5،‏ 2،‏ 3.5،‏ 5 و 6.5 درصد) شامل کود لاشبرگ و در سه تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. در این تحقیق،‏ از ‌مدل‌های تاپ و همکاران (1980)،‏ ترکیبی (1990)،‏ مالیکی و همکاران (1996)،‏ راس و همکاران (1992) و اولسزوک و همکاران (2004) استفاده شد. توانایی برآورد رطوبت حجمی هر یک از مدل‌ها با معیارهای جذر متوسط مربع خطا (RMSE)‎ و خطای نسبی (RE)‎ بررسی شد. نتایج نشان داد که مدل تاپ و همکاران (1980)،‏ مالیکی و همکاران (1996)،‏ و اولسزوک و همکاران (2004)،‏ به‌ترتیب با ضریب همبستگی 0.85،‏ 0.84 و 0.84 کمترین خطا و مدل ترکیبی (1990) و راس و همکاران (1992) بیشترین خطا را در برآورد رطوبت خاک داشتند. همچنین در این مدل‌ها با افزایش درصد ماده آلی و درصد رس،‏ میزان خطای برآورد رطوبت خاک افزایش یافت.