وجود ارتباط بین پارامترهای ژئومورفولوژی و هیدرولوژی،‏ این امکان را فراهم می‌کند تا در حوزه‌هایی که از نظر ژئومورفولوژی تشابه وجود دارد،‏ با ایجاد روابط بین این دو،‏ اقدام به برآورد سیلاب در حوزه‌های دارای آمار و تعمیم آن به حوزه‌های مشابه بدون آمار کرد. در این زمینه روش‌های زیادی پیشنهاد شده است. از میان این روش‌ها،‏ مقایسه دقت،‏ صحت و درجه اطمینان روش‌های آبنمود واحد لحظه‌ای ژئومورفولوژیک،‏ ژئومورفوکلیماتیک،‏ روسو و آبنمود واحد SCS،‏ در برآورد مشخصات آبنمود رواناب خروجی حوزه آبخیز منشاد،‏ هدف این پژوهش است. مقایسه هیدروگراف‌های مشاهداتی و برآوردی،‏ با به‌کارگیری شاخص‌های میانگین خطای نسبی،‏ مجذور میانگین مربعات خطا و ضریب نش ساتکلیف،‏ مؤید کارایی بالای تمامی روش‌ها در برآورد حجم سیلاب (با درصد خطای کمتر از 12) است. نتایج نشان داد که در برآورد دبی اوج،‏ روش ژئومورفولوژیک (با درصد خطای 39.03) و روش روسو (با درصد خطای 42.35) عملکرد بهتری نسبت به سایر روش‌ها داشتند. روش‌های مذکور در برآورد زمان تا اوج و شکل هیدروگراف کارایی پایینی داشتند. روش‌های ژئومورفوکلیماتیک و SCS نیز در برآورد دبی و زمان تا اوج و شکل هیدروگراف کارایی پایینی داشتند.