جهت تعیین سطح بهینه آب مصرفی و عملکرد نیشکر، پژوهشی در قالب طرح کرت‌های خرد شده در سال 1386 در اهواز صورت گرفت. تیمارهای آبی: آبیاری کامل (I₁)، 85% (I₂) و 70% (I₃) آبیاری کامل بودند. نیتروژن نیز در سه سطح 150(N₁)، 250(N₂) و 350(N₃) کیلوگرم در هکتار لحاظ شد. تأثیر تنش آبی بر عملکرد نی و شکر در تیمار I₁ نسبت به I₃ معنی­دار بود و کاربرد تیمار I₃ سبب کاهش عملکرد نی و شکر به‌میزان 18 و 17 درصد نسبت به تیمارI₁  شد. بین تیمارهایI₁  و I₂ اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد. تنش آبی بر کاهش عملکرد تأثیر معنی­داری داشت اما علی­رغم کاهش سطح آب و افزایش درجه خلوص شکر، کارایی مصرف آب در تیمارهای آبی معنی­دار نشد. عملکرد نی و شکر در تیمار N₃ نسبت به N₁ به‌میزان 26 و 20 درصد افزایش داشت. افزایش سطوح نیتروژن، افزایش معنی­دار کارایی مصرف آب را نشان داد که بیانگر اهمیت ویژه کاربرد ازت در کنار آب جهت ارتقاء میزان عملکرد است. بیشترین و کمترین عملکرد نی و شکر در تیمارهای I₁N₃ و I₃N₁ مشاهده شد. تیمارهای I₃N₃ و I₁N₁ بیشترین و کمترین مقدار کارایی مصرف آب را داشتند. بر اساس نتایج بدست آمده، تیمار آبی I₂ برای کاربرد در کشت و صنعت امیرکبیر توصیه می‌شود.