پیچیدگی پدیده شناخته شده خلازایی در سازههای آبی ناشی از تجربههای مختلف در مشاهده این آسیب و عوامل متعدد مؤثر بر ایجاد خلازایی است. پارامتری مؤثر بر آسیب در یکی از مهمترین سازههای آبی یعنی سرریز سدها، سرعت جریان، فشار سیستم و مقاومت مصالح جداره محیط، مدت زمان کارکرد، محتوای هوا، هستند. در روش کلاسیک کنترل آسیب از شاخص کاویتاسیون استفاده میشود. در این تحقیق از منطق فازی برای تنظیم سطوح آسیب، مدیریت و پیشبینی شدت آسیب براساس دو عامل مهم سرعت و شاخص کاویتاسیون استفاده شده است. برای ایجاد، سنجش و مقایسه مدل فازی در این پژوهش از دادههای عددی سنجیده شده در دو سرریز شوت نمونه، آسیب گزارش شده، آسیب تخمین زده شده کلاسیک و نتایج یک مدل فازی پیشین بهره گرفته شده است. مدل فازی ایجاد شده سطوح آسیب کاویتاسیون را مشابه با شدت واقعی آسیب و محدوده آسیب را در بازه آسیب کاویتاسیون واقعی تخمین میزند.
