تقریباً دو سوم آب مورد نیاز حوضه آبریز زاینده‌رود که بالغ بر3500 میلیون مترمکعب می‌باشد از منابع آب زیرزمینی،‏ خصوصاً چاه‌ها،‏ تأمین شده و عمدتاً برای آبیاری مصرف می‌شود. به علت خشکسالی‌های اخیر و کاهش آورد رودخانه زاینده‌رود تقاضای آب زیرزمینی افزایش یافته و این امر باعث افت شدید سطح آب زیرزمینی در اغلب دشت‌های این حوضه شده است. تحلیل آمار و اطلاعات هواشناسی و هم‌چنین چاهک های مشاهده‌ای نشان می‌دهد که روند افت سطح آب هم چنان ادامه دارد. این وضعیت پیامدهایی منفی در برداشته که رشد و توسعه این استان را با مشکل روبرو کرده است. بنابراین باید هر چه سریع‌تر برداشت آب زیرزمینی را کاهش ولی بهره‌وری از آن را افزایش داد. یکی از موضوعاتی که در بهره‌وری آب زیرزمینی مطرح است برآورد میزان برداشت ماهانه آب زیرزمینی در محدوده شبکه‌های آبیاری می‌باشد. در این تحقیق،‏ با استفاده از آمار و اطلاعات موجود چاه‌های مورد بهره‌برداری،‏ اطلاعات تکمیلی اخذ شده از بهره‌برداران و نرم‌افزار ILWIS،‏ نقشه‌های مورد نیاز ترسیم شده-اند. با استفاده از این نقشه‌ها و انطباق آنها،‏ آمار تخلیه سالانه چاه‌های دشت‌ها تبدیل به آمار تخلیه ماهانه درمحدوده شبکه‌های آبیاری مدرن شد و در نهایت میزان آب زیرزمینی مصرفی ماهانه و سالانه در هر هکتار در محدوده ناخالص شبکه‌های آبیاری راست نکوآباد،‏ چپ نکوآباد،‏ راست آبشار،‏ چپ آبشار،‏ مهیار – جرقویه،‏ برخوار و متوسط کل شبکه بدست آمد. میزان آب مصرفی سالانه به ازای یک هکتار در سال زراعی82 – 1381 در هر کدام از شبکه‌های فوق به ترتیب برابر15011،‏ 7014،‏ 11509،‏ 4952،‏ 1444،‏ 2662 و 5302 متر مکعب برآورد شد. این مقادیر ممکن است درسال‌های مختلف با توجه به شرایط اقلیمی،‏ الگوی کشت و عوامل دیگر،‏ تغییر کند،‏ ولی برآورد اولیه و مقایسه آنها می‌تواند گامی موثر در جهت افزایش بهره‌وری آب در این حوضه که در حال حاضر دچار بحران آب است باشد.