هدف از این پژوهش،‏ ارزیابی و چگونگی طراحی و بهره‌برداری برخی سامانه‌های آبیاری بارانی دشت کوهدشت در استان لرستان است. در این پژوهش 10 سیستم آبیاری بارانی کلاسیک ثابت با آبپاش متحرک در دشت کوهدشت به عنوان نمونه ارزیابی شد. از معیارهای ضریب یکنواختی کریستیانسن (CU)‎،‏ یکنواختی توزیع (DU)‎،‏ راندمان پتانسیل کاربرد ربع پایین (PELQ)‎،‏ راندمان کاربرد ربع پایین (AELQ)‎،‏ تلفات تبخیر و باد (WDEL)‎،‏ تلفات نفوذ عمقی (DP)‎ و کفایت آبیاری (ADirr)‎ استفاده شد. مقادیر متوسط این شاخص‌ها برای 10 مزرعه ارزیابی شده به‌ ترتیب 70.84،‏ 43.64،‏ 46.85،‏ 38.01،‏ 8.77،‏ 31.02 و 64.66 درصد به ‌دست آمد. کلیه سیستم‌ها دارای راندمان کاربرد پایین بودند و یکنواختی توزیع در آن‌ها کمتر از مقادیر توصیه شده کلر و مریام است. در 4 سیستم از 10 سیستم ارزیابی شده،‏ آبیاری کامل و در بقیه مزارع به دلیل کم‌آبیاری،‏ راندمان واقعی و راندمان پتانسیل کاربرد برابر بوده است. طراحی و اجرای نامناسب سیستم‌های مورد بررسی مهم‌ترین دلیل پایین بودن راندمان پتانسیل کاربرد تشخیص داده شد. از نامناسب بودن فشار می‌توان به عنوان مهم‌ترین این عوامل نام برد. همچنین،‏ استفاده هم‌زمان از تعداد آبپاش‌ زیاد و استفاده بیش از یک آبپاش روی لوله فرعی آبیاری،‏ دلیل اصلی پایین بودن ضریب یکنواختی و یکنواختی توزیع در این سیستم‌ها بوده است. به‌طور کلی نتایج این پژوهش نشان داد که اگرچه در بسیاری از موارد مشکلات طراحی و اجرایی وجود داشته است اما سهم بزرگی