با گسترش شهرنشینی در کلان‌شهرها و کاهش سطوح نفوذ‌پذیر،‏ در زمان بارندگی مشکلاتی از قبیل افزایش حجم رواناب و آلودگی زیاد کانال‌ها و انهار سطحی رخ می‌دهد. یکی از راه‌های نوین و مؤثر مدیریت کمی و کیفی رواناب شهری به‌ کار‌گیری بهترین راهکارهای مدیریتی (BMPs)‎ است. این راهکارها گزینه‌های مختلفی مانند سیستم‌های جوی باغچه،‏ سیستم ماند بیولوژیکی،‏ سطوح نفوذپذیر و ترانشه‌های نفوذ را شامل می‌شوند. در این مقاله،‏ با استفاده از مدل شبیه‌سازی SWMM،‏ تعدادی از این راهکارها برای کاهش دبی‌ و بار آلودگی رواناب یک زیرحوضه از کلان شهر تهران در قالب سناریوهای مختلف ارزیابی شدند. نتایج نشان داد می‌توان با استفاده از این راهکارها در دبی جریان و بار آلودگی کاهش زیادی ایجاد کرد. همچنین مشخص شد عوامل طبیعی زیرحوضه‌ها از جمله سطوح نفوذپذیر و درصد مسیر‌دهی رواناب به این سطوح در ارائه سناریو‌های مناسب تأثیر بسزایی دارد؛ بنابراین،‏ افزایش این دو کمیت به صورت اعمال راهکار‌های غیر‌سازه‌ای توصیه می‌شود. به طور کلی،‏ BMP‌هایی که نسبت حذف بار آلودگی به هزینه آن‌ها بیشتر بود مانند ترانشه نفوذ،‏ دارای عملکرد بهتری بوده‌اند اما عوامل اجرایی و وجود فضای مناسب یکی از عوامل محدودکننده است.