پژوهش آب ایران

چکیده پیچیدگی پدیده شناخته شده خلازایی در سازه‌های آبی ناشی از تجربه‌های مختلف در مشاهده این آسیب و عوامل متعدد مؤثر بر ایجاد خلازایی است. پارامتری مؤثر بر آسیب در یکی از مهم‌ترین سازه‌های آبی یعنی سرریز سدها،‏ سرعت جریان،‏ فشار سیستم و مقاومت مصالح جداره محیط،‏ مدت زمان کارکرد،‏ محتوای هوا،‏ هستند. در روش کلاسیک کنترل آسیب از شاخص کاویتاسیون استفاده می‌شود. در این تحقیق از منطق فازی برای تنظیم سطوح آسیب،‏ مدیریت و پیش‌بینی شدت آسیب براساس دو عامل مهم سرعت و شاخص کاویتاسیون استفاده شده است. برای ایجاد،‏ سنجش و مقایسه مدل فازی در این پژوهش از داده‌های عددی سنجیده شده در دو سرریز شوت نمونه،‏ آسیب گزارش شده،‏ آسیب تخمین زده شده کلاسیک و نتایج یک مدل فازی پیشین بهره گرفته شده است. مدل فازی ایجاد شده سطوح آسیب کاویتاسیون را مشابه با شدت واقعی آسیب و محدوده آسیب را در بازه آسیب کاویتاسیون واقعی تخمین می‌زند.