پژوهش آب ایران

چکیده بیوچار ازجمله ترکیبات آلی پایدار است که امروزه از آن، برای اصلاح ویژگی­های فیزیکی خاک استفاده می­شود. این پژوهش به‌منظور مقایسة آثار دو نوع بیوچار حاصل از کود گاوی و بقایای نیشکر بر هدایت هیدرولیکی اشباع و ضرایب رطوبتی خاک با بافت‌ لوم شنی انجام شد. آزمایش­ها در وضعیت گلخانه­ای به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با دو فاکتور نوع بیوچار (کود گاوی و بقایای نیشکر) در دو سطح و فاکتور مقدار کاربرد در پنج سطح (صفر، 0.5، 1، 1.5 و 2 درصد وزنی) در سه تکرار انجام شد. نتایج نشان داد که اثر بیوچار­های مصرفی بر هدایت هیدرولیکی اشباع و ضرایب رطوبتی خاک شامل ظرفیت زراعی، نقطة پژمردگی دائم، آب قابل ‌استفاده گیاه و ظرفیت نگهداری نسبی معنی‌دار (p<0.01) بود. کاربرد 2 درصد وزنی بیوچار در هر دو نوع بیوچار نسبت به تیمار شاهد، بیش­ترین تأثیر را بر افزایش هدایت هیدرولیکی اشباع و ضرایب رطوبتی در خاک لوم شنی داشت. اما به‌علت نبود اختلاف معنی­دار بین سطح مصرفی 1.5 و 2 درصد، می­توان سطح 1.5 درصد را به‌عنوان سطح مصرفی بهینه و اقتصادی معرفی کرد. در مجموع می­توان نتیجه گرفت که استفاده از بیوچار­ها به‌عنوان یک اصلاح‌کننده در خاک­های سبک بافت که ظرفیت نگهداری آب کمی دارند، روش مناسبی خواهد بود.

چکیده چکیده در پژوهش حاضر اثر پدیده MJO بر بارش و رواناب ایستگاههای بارانسنجی و هیدرومتری سه رودخانه مهم استان فارس در فصل بارش مورد ارزیابی قرار گرفته است. برای این منظور دادههای روزانه بارش و رواناب و شاخصMJO استفاده شده است. جهت بررسی اثر معنیداری پدیدهMJO از تحلیل آماری آنووا و در صورت معنیداری از آزمون تعقیب LSD برای مقایسه اختلاف بین میانگین فازها استفاده شد. سپس با استفاده از آمارههای انحراف از میانگین بلند مدت و درصد انحراف از میانگین میزان تأثیر فازهای هشتگانه MJO بر بارش و رواناب در روزهای بحرانی بررسی شد. نتایج تحلیل آماری آنووا نشان داد که در ایستگاههای بارانسنجی و هیدرومتری اختلاف معنیداری بین میانگین فازها وجود داشته و فازهای MJO بر بارش و رواناب تأثیرگذار هستند. همچنین تحلیل نتایج ایستگاههای هیدرومتری نشان داد که فازهای یک و هشت MJO بیشترین تاثیر مثبت و فاز پنج و چهار بیشترین تأثیر منفی را بر رواناب دارد و در ایستگاههای بارانسنجی فازهای 7 و 8 نوسان مادن جولین بیشترین تاثیر مثبت و فازهای 3 و5 این نوسان بیشترین تاثیر منفی را بر بارش این مناطق دارند.

چکیده هدف از این پژوهش این بود که کارآیی رگرسیون خطی چندگانه و رگرسیون درختی در ایجاد توابع انتقالی (PTFs) برای برآورد هدایت‌‌آبی‌اشباع (K_fs) و پارامتر عکس طول‌درشت‌موئینگی (α^*) مقایسه شود. بدین منظور K_fs و α^* در 60 نقطه از دشت آزادگان واقع در منطقه شهرکرد با استفاده از تک‌استوانه و به روش بار‌ثابت‌چندگانه اندازه‌گیری شد. با استفاده از برخی ویژگی­های زودیافت اندازه ­گیری شده در دو لایه پدوژنیکی سطحی و زیرسطحی خاک به عنوان ورودی، PTF­هایی با روش رگرسیون خطی چندگانه و رگرسیون درختی جهت برآورد دو پارامتر یاد شده پی­ریزی شدند. اعتبار و صحت توابع پی‌ریزی‌شده با این دو روش با استفاده از آماره­های جذر میانگین مربعات خطا (RMSE)، میانگین خطا (ME)، خطای نسبی (RE) و ضریب همبستگی پیرسن آزموده شد. نتایج نشان داد که رگرسیون درختی، در برآورد پارامتر­های یاد شده معتبرتر است. مقدار RE و RMSE روش رگرسیون درختی در برآورد پارامتر α^* به ترتیب 0.24- و 0.019 عکس سانتی‌متر بود. حال آنکه مقدار این دو شاخص در رگرسیون خطی چندگانه در بهترین حالت به ترتیب 0.33- و 0.05 عکس سانتی‌متر بود. مقادیر ME نشان داد با رگرسیون درختی و رگرسیون خطی چندگانه، هدایت‌آبی­ اشباع به ترتیب بیشتر و کمتر از مقدار واقعی برآورد شد. مقایسه‌ی نتایج ارزیابی این دو روش نشان از برتری رگرسیون درختی در برآورد پارامترهای یادشده دارد. 

چکیده رسوبات ناشی از فرسایش خاک در حوضه‌های آبخیز،‏ علاوه‌بر هدر رفتن و کاهش حاصلخیزی خاک،‏ موجب کاهش کیفیت آب و عمر مفید سدها به‌دلیل انباشت رسوبات در مخزن آن‌ها می‌شود. لذا برآورد رسوبات رودخانه‌ها در پروژه‌ها و مدیریت منابع آب بسیار مهم است. بنابراین به‌کار بردن داده‌های اندازه‌گیری و یا استفاده از روابط تجربی برآورد رسوب رودخانه،‏ نیازمند اطلاعات جزئی‌تری از رودخانه و جریان است که ممکن است همیشه در اختیار نباشد. این تحقیق با هدف تعیین اثر نوع کاربری ‌اراضی مختلف در تولید فرسایش و رسوب در حوضه آبخیز تنگ‌گزی (یکی از زیر حوضه‌های بزرگ حوضه‌ی زاینده‌رود) با مساحت 832 کیلومتر‌مربع و تنوع شرایط سنگ‌شناسی و پوشش ‌گیاهی،‏ با استفاده از تکنیک انجام گرفت. در هر واحد همگن،‏ نمونه‌برداری از خاک در سه تکرار،‏ که مجموعاً 200 نمونه تهیه و همچنین داده‌های لازم از طریق پردازش تصاویر رقومی و مطالعات صحرایی حاصل شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که بیشترین مقدار هدر رفت خاک و تولید رسوب با استفاده از معادله جهانی فرسایش خاک در حوضه مورد مطالعه،‏ از کاربری‌های مرتع متراکم و بیشه و بوته‌زارهای که در واحد فیزیوگرافی کوه خاکی (1و2و1) قرار دارند،‏ صورت گرفته است. این افزایش تولید رسوب در این دو نوع کاربری،‏ ناشی از تأثیر متقابل دو عامل،‏ شیب و چرای بی‌رویه دام در اوایل فصل بهار است.